Ik ben gek op portretjes van dieren. In onze woonkamer hebben we een collectie met schilderijen, waar ergens op het doek een dier een rol speelt. Er zitten mooie 17e eeuwse tafereeltjes bij met greyhounds in een woest landschap, maar ook een schilderij met een bijbels tafereel, waar Hagar en Ismaël worden weggestuurd met een opgewonden keffertje in de bijrol.
De collectie ziet er door de mooie lijsten indrukwekkend uit, maar er zit ook wat klatergoud tussen. Laatst kreeg ik van een hele lieve klant een ansichtkaart van “The painter and his Pug” van William Hogarth (1745). Deze hangt nu, iets uitvergroot met de kopieermachine en afgelakt in een vernis, in een overdadige lijst. Deze ‘vervalsing’ was natuurlijk het schaamteloze idee van mijn partner, die sowieso uit decoratieve motieven aan geschiedvervalsing doet. Zo hangt een hondenportret van Mooh, een “Chin” (Japanse spaniël) in negentiende-eeuwse stijl, die hij ooit voor zijn moeder schilderde, tegenwoordig ook lekker tussen het antiek.
Lang geleden heeft hij ook portretten gemaakt van mijn eerste siamees Mies en onze border Vlieg. Het is leuk om te zien hoe portretjes van je eigen dieren steeds belangrijker worden in de loop van de tijd. Waar je de eerste jaren nog genoeg herinneringen hebt bij het zien van een foto, lijkt het of een ‘echt’ portret in de loop der tijd meer waarde geeft aan de herinnering. Eens in het jaar komt er een fotografe bij ons in de kliniek; onze klanten kunnen zich inschrijven voor een fotosessie van hun huisdier. Je ziet hoe de dieren met veel plezier, aandacht en liefde prachtig in beeld worden gebracht.
Zelf ben ik iets meer van de schilderijtjes. Toen ik mijn partner Steven voor een vriend van ons binnen 15 minuten een olieverfschets zag maken van zijn mopshondpup, heb ik gezegd dat ik met terugwerkende kracht al onze huisdieren vereeuwigd wil hebben. Dat houdt ‘m wel even bezig. Alhoewel, hij is geloof ik nu al bezig met Izzy, de hond van onze vriendin Lou, die net zoals wij de traditie van het vereeuwigen van je huisdier in ere houdt.
Met vriendelijke groet,
Jan Willem Baljet